Θεσσαλονίκη: Οι γυναίκες της πρώτης γραμμής της Ενημέρωσης

ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Είναι νέες, δυναμικές κι ωραίες και σίγουρα τα πρόσωπά τους τα έχουμε δει όλοι στους δέκτες των τηλεοράσεων μας.
Είναι οι γυναίκες ρεπόρτερ της Θεσσαλονίκης, που χρόνια τώρα βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους της πόλης
μεταδίδοντας τα νέα της.

Τρείς από αυτές τις γυναίκες θα γνωρίσουμε σήμερα μέσα από τις μίνι συνεντεύξεις που έδωσαν στο «Έκθεση»…

Λία Χρηστάρα

Πόσα χρόνια είσαι ρεπόρτερ;

Ρεπόρτερ είμαι από την πρώτη στιγμή που άρχισα να εργάζομαι για την ΕΡΤ3 από το 2000 δηλαδή. Από την αρχή ήθελα να βρεθώ στην κάρδια των γεγονότων και να είμαι στην πρώτη γραμμή. Φυσικά στην αρχή ήταν δύσκολα αργότερα όμως άρχισα να ανακαλύπτω ποσό συναρπαστικό είναι το ελεύθερο ρεπορτάζ. Δεν το αλλάζω με τίποτα.

‘Όλα αυτά τα χρόνια ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή σου σε ρεπορτάζ;

Δυστυχώς είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που δεν αφήνει πολλά περιθώρια καλών στιγμών. Τα πιο δύσκολα ρεπορτάζ που μου έχουν μείνει και ανεξίτηλα είναι η προσφυγική κρίση στην Ειδομένη, τα επεισόδια σε πορείες όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, φωτιές και πλημμύρες σε Χαλκιδική και άλλες περιοχές, η εξαφάνιση του Αλεξ στη Βέροια. Σίγουρα θα μπορούσα να θυμηθώ και άλλες δύσκολες στιγμές. Καλύτερη δεν μπορώ να πω πως έχω, όμως όταν ο κόσμος αναγνωρίζει την δουλειά μου αυτό είναι που με κάνει να θέλω να συνεχίσω.

Θα συμβούλευες ένα νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το χώρο της δημοσιογραφίας να γίνει ρεπόρτερ; και γιατί;

Το ρεπορτάζ είναι συναρπαστικό, ενδιαφέρον, καταιγιστικό… Θα μπορούσα να γράψω πολλούς χαρακτηρισμούς. Γνώρισα την Θεσσαλονίκη, τους ανθρώπους της και μου δόθηκε η ευκαιρία να δω πολλές πτυχές της. Η αλήθεια είναι πως όποιο νέο παιδί θέλει να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία για μένα είναι αδιανόητο να μην περάσει από το πεζοδρόμιο. Το ελεύθερο ρεπορτάζ δηλαδή.

Πως βλέπεις τη Λία στα επόμενα πέντε χρόνια;

Ελπίζω να είμαι γερή και να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω σήμερα.

Πες μας 5 πράγματα που θα πρέπει να ξέρουμε για σένα…

Είμαι μητέρα διδύμων κοριτσιών, είμαι ΠΑΟΚ, είμαι πάρα πολύ αδέξια, έχω ακόμα ατζέντα και τηλέφωνα χειρόγραφα και είμαι από την Σιθωνία.

Σε ευχαριστούμε πολύ Λία γι αυτή σου την μίνι συνέντευξη.

Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ.

Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου

Πόσα χρόνια είσαι ρεπόρτερ;

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, εργάζομαι ως δημοσιογράφος και έχω συμπληρώσει ήδη (δίχως να το έχω συνειδητοποιήσει ουσιαστικά), δυο δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας στη Βόρεια Ελλάδα.  Μου αρέσει πολύ η άμεση επαφή με τον κόσμο και η τριβή με τα γεγονότα όταν αυτά συμβαίνουν. Βέβαια δεν έχω εργαστεί μόνο ως ρεπόρτερ, έχω παρουσιάσει την επιχειρηματική εκπομπή “They made it”, έχω εργαστεί σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και έχω ασχοληθεί με το πολιτικό ρεπορτάζ, καλύπτω θέματα κοινωνικού περιεχομένου για το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και έχω διδάξει σε ιδιωτική σχολή Δημοσιογραφίας.

‘Όλα αυτά τα χρόνια ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή σου σε ρεπορτάζ;

Ένα πρωινό στο κέντρο της πόλης,  αφού ολοκλήρωσα τη σύνδεση μου με την εκπομπή Καλημέρα Ελλάδα, με πλησίασε μια ηλικιωμένη γυναίκα περίπου 85 ετών και μου έδωσε ένα σταυρουδάκι. Είχε διανύσει τη μισή πόλη με ταξί για να μου το προσφέρει. Καθημερινά μου είχε πει ότι πίναμε μαζί το καφεδάκι και με θεωρούσε πλέον δικό της άνθρωπο. Έχουν περάσει επτά χρόνια από τότε και πάντα το έχω μαζί μου. Θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερη στιγμή μου στη δημοσιογραφία. Αποτυπώνει την αμεσότητα της τηλεόρασης και τη μεγάλη ευθύνη που φέρει κάθε δημοσιογράφος που καθημερινά μπαίνει στα σπίτια του κόσμου.   

Οι δυσκολότερες ώρες που έζησα, ήταν όταν κάλυπτα τα δυο μεγάλα τροχαία δυστυχήματα που έχασαν τη ζωή τους μαθητές από τη Φαρκαδόνα και το Μακρυχώρι. Δε θα ξεχάσω πόσο δύσκολο ήταν να σταθούμε όρθιοι στα πόδια μας, όταν αντικρίζαμε τους γονείς αυτών των παιδιών. Και βέβαια η υπόθεση Άλεξ, που πήγα για μια απευθείας σύνδεση στη Βέροια και έμεινα εκεί δυόμιση μήνες.

Σκέφτεσαι να κάνεις μεταγραφή στην Αθήνα;

Τίποτα δεν αποκλείω! Δεν ήταν εφικτό να δεχτώ κάποιες προτάσεις που μου έχουν γίνει στο παρελθόν για προσωπικούς λόγους, ωστόσο ανήκω στην ομάδα των ατόμων που ποτέ δεν λένε ποτέ…

Αν γυρνούσες στον χρόνο πίσω και συναντούσες την Αλεξάνδρα, θα την  συμβούλευες να γίνει ρεπόρτερ ή θα την απέτρεπες;

Μου αρέσουν παρά πολύ οι τουριστικές επιχειρήσεις, αλλά όσο και αν το σκέφτομαι, την ευελιξία, το ενδιαφέρον και την κοινωνική επαφή που μου προσφέρει η δημοσιογραφία δύσκολα θα μπορούσε να μου την πάρει κάποιο άλλο επάγγελμα. 

Πες μας πέντε πράγματα Θα πρέπει να ξέρουμε για σένα…

1.Κοιμάμαι με τις κότες και ξυπνάω καθημερινά στις 4:00πμ. Όσο ελεύθερο χρόνο διαθέτω θέλω να τον αφιερώνω στην οικογένεια μου, στα παιδιά και στο σκυλάκι μας τη Joy. 

2.Είμαι μέλος της Axion Hellas και κάθε χρόνο πραγματοποιούμε αποστολές κατά τη διάρκεια των οποίων προσφέρουμε τη βοήθεια μας στους κατοίκους της ακριτικής νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας.

3.Λατρεύω τα ταξίδια στην Ευρώπη και είμαι ένθερμη υποστηρίκτρια της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας μας. 

4.Μια από τις κύριες διασκεδάσεις μου είναι να παίζω επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής  με τους φίλους μου. Θέλω πάντα να κερδίζω…

5. Είμαι υποστηρίκτρια της δια βίου μάθησης, μου αρέσει να επεκτείνω συνεχώς τις γνώσεις μου. Έχω ολοκληρώσει πριν από λίγο χρονικό διάστημα το δεύτερο μεταπτυχιακό μου στη Σύγχρονη Δημοσιογραφία και έπεται συνέχεια.

Λευκή Γεωργάκη

Πόσα χρόνια είσαι ρεπόρτερ;

Εργάζομαι ως δημοσιογράφος σε διάφορες θέσεις από το 1991. Ξεκίνησα με Θέματα σε περιοδικά,  με εκπομπές στο ραδιόφωνο και φυσικά κατέληξα στην τηλεόραση.

‘Όλα αυτά τα χρόνια ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή σου σε ρεπορτάζ;

Πολλές αποστολές στα Βαλκάνια στα Σκόπια εμπειρίες πολύτιμες. Ωστόσο, οι καλύτερες στιγμές στη δουλειά μας δυστυχώς είναι και οι χειρότερες συνήθως.

Χρειάστηκε να καλύψω μεγάλα γεγονότα για το Mega και χαρακτηριστικά θυμάμαι, την πτώση του λεωφορείου των ΚΤΕΛ στον Αλιάκμονα. Είχα φτάσει πρώτη με το συνεργείο μου. Από τα μεσάνυχτα μέχρι την επόμενη ημέρα ήμουν συνεχώς στο σημείο και μετέδιδα ζωντανά την ανασύρση των τραυματιών και των ανθρώπων που είχαν χαθεί σε εκείνο το τραγικό δυστύχημα. Η ψυχολογική πίεση για να είμαι αξιοπρεπής, ήταν αφόρητη. Επίσης το δυστύχημα στα Τέμπη όπου χάθηκαν 21 μαθητές. Θυμάμαι τις εικόνες και τους ήχους έξω από το νοσοκομείο της Λάρισας κάθε φορά που γινόταν κάποια αναγνώριση. Έκανα ψυχοθεραπεία για να μην βλέπω εφιάλτες. Συγκλονιστική ήταν και η στιγμή όταν διαλύθηκε η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας αποχώρησε. Δεν πίστευα ότι στη σύγχρονη Ελλάδα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. 

Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι στο star  και σίγουρα η στιγμή που με σημάδεψε ήταν όταν τον Φεβρουάριο του 2020 πήγα στο Έβρο. Πέρασα στην Τουρκία, στο Παζάρ κουλέ. Είναι η Τουρκική πλευρά από το τελωνείο Καστανέων. 

Μαζί με τον εικονολήπτη Άγγελο Μισιρλή, ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες , χωρίς Τουρκική υπηκοότητα εννοώ που πήγαμε εκεί. Ήταν τρομακτικό, χιλιάδες άνθρωποι κατέφθαναν στα σύνορα και πίστευαν ότι θα περάσουν από την Ελλάδα στη Ευρώπη. Ελπίδα και απελπισία μαζί. Χειραγώγηση και πολιτική. Νιώθεις μικρός, λίγος μπροστά στα γεγονότα.

Θα άφηνες ποτέ το ρεπορτάζ για δουλειά γραφείου;

Θα το άφηνα, έτσι  λέω, κάθε φορά που κουράζομαι και νιώθω ότι απλά επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια και ξαφνικά έρχεται ένα ωραίο θέμα και θέλω να τελειώσω την καριέρα στο δρόμο. Αγαπώ τους απλούς ανθρώπους που γνωρίζω στο ρεπορτάζ . Αγαπώ τον Έβρο…. Στη δουλειά αυτή έχω ζήσει δέκα ζωές.

Αν αύριο το πρωί γινόσουν ζάμπλουτη θα παρατούσες αυτό που κάνεις;

Θα το έκανα καλύτερα πιο άνετα, πιο πλούσια…


Πες μας κάποια πράγματα θα πρέπει να ξέρουμε για σένα…

Είμαι η Λευκή, δυναμική, ρομαντική, ξεροκέφαλη, απαιτητική.

Κοινοποίησε το