Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα 1997 – Μόνο αυτή έμεινε για να τη θυμίζει…

ΑΠΊΣΤΕΥΤΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του Δημήτρη Καραμπουρούνη

Ήτανε 1997 και ένα βαρύ πρόγραμμα έργων του οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης είχε αρχίσει να υλοποιείται, το πρόγραμμα ήταν μεγαλειώδες πέραν πάσης αμφιβολίας!

Το στρατηγικό σχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ προέβλεπε μία Θεσσαλονίκη η οποία θα ήταν μία ευρωπαϊκή Μητρόπολη και ο νέος προορισμός στην Ευρώπη του Νότου, έτερος στόχος του προγράμματος ήταν μέσω αναπλάσεων, ανακατασκευών και συντηρήσεων αρχαιολογικών χώρων να αναδειχθεί το παρελθόν της Θεσσαλονίκης που μαζί με νέες Πολιτιστικές υποδομές θα παρέδιδαν μία άλλη πόλη στο μέλλον.


Ο προϋπολογισμός του προγράμματος από το ΥΠΕΧΩΔΕ ήταν 100 δισεκατομμύρια δραχμές δηλαδή 293,470,286 Ευρώ και ένα μεγάλο μέρος αυτών θα προερχόταν από Ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.


Το σχέδιο ξεκίνησε περίπου στο 1995 και για να πραγματοποιηθούν τα περίπου 300 έργα του προγράμματος η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε ένα τεράστιο εργοτάξιο, το όραμα χωρούσε σχεδόν τα πάντα, τελικά τα έξι χρόνια λειτουργίας του οργανισμού πολιτιστικής πρωτεύουσας εκτόξευσαν τον προϋπολογισμό και όχι το τελικό κόστος στα 250 δισεκατομμύρια δραχμές δηλαδή 733.675.715 Ευρώ, ενώ τεράστιες καθυστερήσεις υλοποίησης υποδομών και έργων ανάγκασαν αρκετές εκδηλώσεις να μείνουν κυριολεκτικά άστεγες καθώς αρκετά έργα παραδόθηκαν μετά το 1997.

24 χρόνια αργότερα αν κοιτάξεις φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης από το 1997 και φωτογραφίες του σήμερα θα δεις ότι δεν υπήρξε καμία διαφορά εκτός από μερικά πεζοδρόμια που άλλαξαν, ένα από τα θαλασσοέργα της τότε πολιτιστικής πρωτεύουσας το οποίο κόστισε αρκετά ήταν η θαλάσσια αστική συγκοινωνία από το λιμάνι στο αεροδρόμιο ιδέα των Σπύρου βούγια και Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, ένα άλλο έργο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ πατρότητας Γιώργου Αθανασόπουλου το οποίο ακυρώθηκε πριν καν προλάβει να γίνει γνωστό ήταν ιδέα του “Δυτικού τόξου” της Θεσσαλονίκης, αλλά ας μην μείνουμε στο τι δεν έγινε, ας μείνουμε στο αυτά που εγίναν αλλά δεν συντηρήθηκαν επαρκώς, ας μείνουμε στο γεγονός ότι εάν ρωτήσεις έναν πιτσιρικά που γεννήθηκε το 1997 και σήμερα είναι 24 χρονών να σου πει τι είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα Θεσσαλονίκης, σίγουρα δεν θα ξέρει και θα ξέρει γιατί δεν του είπε κανείς τι ήτανε και τι προσέφερε.

Έχει ξεχαστεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μία πολιτιστική διοργάνωση που κόστισε 250 δισεκατομμύρια δραχμές και κάτι παραπάνω στον τελικό προϋπολογισμό και από τα ελάχιστα πράγματα που έχουν μείνει να τη θυμίζουν -εάν όχι το μοναδικό- είναι η μεταλλική πινακίδα που βρίσκεται έξω από το εβραϊκό μουσείο επί της Οδού Βενιζέλου.

Η οποία αναγράφει τον προϋπολογισμό του έργου και φυσικά δεν ξέρουμε αν πρόκειται για τον προϋπολογισμό της ανακατασκευής του εβραϊκού Μουσείου από τον οργανισμό πολιτιστικής πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης ή αφορά ένα πρώτο γενικό πρώτο budget μιας που η πινακίδα να γράφει 52 εκατομμύρια δραχμές!

Εκεί μπροστά στο εβραϊκό μουσείο, γεμάτη σκουριά, ξεχασμένη από το χρόνο και τους ανθρώπους, από τους δεκάδες χιλιάδες που περνάνε κάθε εβδομάδα από μπροστά της αόρατη πια στα μάτια τους, περιμένει τη συντήρηση της και όχι την απομάκρυνση της, γιατί είναι ένα κομμάτι της πολιτιστικής ιστορίας της πόλης, η πινακίδα το μοναδικό πράγμα που έμεινε να μας θυμίζει ότι υπήρξε Πολιτιστική Πρωτεύουσα, όπως και να μας θυμίζει για μία ακόμη φορά ότι οι κορυφαίες διοργανώσεις που πέρασαν από την Ελλάδα όπως η Πολιτιστική Πρωτεύουσα Θεσσαλονίκης, οι Ολυμπιακοί Αγώνες και άλλα τέτοια, το μόνο που άφησαν πίσω τους ήταν ερείπια, σκουπίδια και σκραμπ για τους ρακοσυλλέκτες…

Λυπηρή Ελληνική πρωτιά για ακόμη μία φορά…

Έλπίζουμε με την ευαισθησία που έχει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας και μετά από αυτό το άρθρο, συνεργεία του δήμου είναι δεν είναι δουλειά τους, να πάνε στο σημείο, να βάψουν, να συντηρήσουν και να καθαρίσουν την πινακίδα γιατί αποτελεί μνημείο πίστεψέ με…

Κοινοποίησε το