Eάν θυμάσαι τις γεύσεις από αυτές τις καραμέλες τότε έχεις περάσει φανταστικά παιδικά χρόνια!

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του Δημήτρη Καραμπουρούνη

Πριν λίγες ημέρες στα ράφια ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ βρήκα τις δύο καραμέλες που βλέπετε στις φωτογραφίες, την καραμέλα Κοκός και την καραμέλα ούζου.

Ξύπνησαν τις παιδικές μου αναμνήσεις, τότε που ο πατέρας μου με έπαιρνε από το χεράκι βόλτα και πηγαίναμε στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, εκεί αγοράζαμε πολλές καραμέλες.

Θυμάμαι στον πάγκο του ψιλικατζίδικου τις Στίμορολ, τις Chic America, κάτι άλλες που είχαν τατουάζ τα οποία ποτέ δεν έβγαιναν σωστά στο χέρι σου επάνω όταν τα έβρεχες, όμως σίγουρα δύο ήταν καραμέλες που ξεχώριζαν!

Οι καραμέλες γάλακτος που έβγαιναν σε δύο μάρκες, την Κοκός και την Φλόκα, οι καραμέλες ούζου με σήμα αν θυμάμαι καλά ένα καραβάκι και Τρίτα στις προσωπικές μου προτιμήσεις ερχόταν τα μαντζούνια, τα οποία ήταν τα αγαπημένα όλων, μικρών και μεγάλων.

Θυμάμαι που ο παππούς μου έφερνε ματζούνια στο σπίτι για εμένα που ήμουν τότε 7 χρόνων και τελικά δεν έτρωγε αυτός! Αν προλάβαινα να ξεκλέψω κανένα ήμουν τυχερός!

Οι καραμέλες ούζου

Θυμάμαι που πηγαίναμε μαζί με τον πατέρα μου και τις αγοράζαμε από το ψιλικατζίδικο ή το γαλακτοζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, τότε σε όλες τις γειτονιές υπήρχε ένα μικρό ψιλικατζίδικο, σε άλλες υπήρχαν 2 ή 3, σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν! Έπαιρνε λοιπόν τις καραμέλες ούζου και ο πατέρας μου μετά καθόταν έξω από καφενείο της γωνιάς ήταν το περιβόητο καφενείο του Χρηστίδη στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης, ο πατέρας μου παρήγγελνε ένα ουζομεζέ και εμένα με ξεγελούσε με καραμέλες ούζου!

Φυσικά το γεγονός ότι έτρωγα μικρό παιδάκι καραμέλες ούζου δεν αποτέλεσε το έναυσμα για να γίνω αλκοολικός και ευτύχημα πίνω σπάνια…

Οι καραμέλες γάλακτος

Αυτές συνήθως τις αγοράσαμε με το κιλό και συνήθως τις αγόραζε η μάνα μου από το Καπάνι ή από κάποιο άλλη μεγάλη υπαίθρια λαϊκή αγορά, δεν υπήρχε περίπτωση να πάμε για ψώνια και να μη φέρουμε σπίτι καραμέλες!

Όπωε και σήμερα άλλωστε…

Και μην ακούτε αυτό που λένε πως “χαλάνε τα δόντια”, αυτά είναι δικαιολογίες των γονέων που δε θέλουν να αγοράσουν καραμέλες στα παιδιά τους, τα δικά μου τα δόντια παραμένουν γερά και δαγκώνω πολύ άσχημα!

Ήταν μία πολύ ωραία εποχή η δεκαετία του ’80 και θα μπορούσα να κάθομαι και να αραδιάζω αναμνήσεις για μήνες, ούτε καν για μέρες ή ώρες!

Είναι τόσα πολλά που θυμάμαι και ήταν τόσο απλά μα τόσο καλά…

Μπορεί να μην είχαμε τεχνολογία σαν τη σημερινή, αλλά ήμασταν σίγουρα ευτυχισμένα παιδάκια, παίζαμε μπάλα, πηγαίναμε στις αλάνες, στα γήπεδα, στα πάρκα, ακόμα και τα κορίτσια παίζανε μαζί μας ή κάποια άλλα κορίτσια που ήταν λίγο πιο “πολιτισμένα” παίζανε με τα κουζινικά τους στις γωνίες του δρόμου και με τις “αλληλογραφίες” τους, κάτι έγχρωμα μπλοκάκια με λουλουδάακια που ήταν ποτισμένα με υπέροχα αρώματα και όσα δεν ήταν τα κορίτσια τα αρωμάτιζαν “κλέβοντας” λίγο από το άρωμα τις μαμάς τους και δεν φοβόταν τίποτε ούτε τα κοριτσάκια, ούτε τα αγοράκια, αλλά ούτε σίγουρα και οι γονείς, δεν υπήρχε ο φόβος της απαγωγής όπως υπάρχει σήμερα, δεν υπήρχε ο φόβος του παιδόφιλου όπως υπάρχει σήμερα, ήταν εποχές ακόμη αθώες, ακόμη αγνές, εποχές που ζήσαμε, τις ευχαριστηθήκαμε και είμαστε πάρα πολύ τυχεροί για αυτό!

Ειλικρινά για το μόνο πράγμα που λυπάμαι σήμερα τα νέα παιδιά είναι ότι γεννήθηκαν σε μία εποχή κυριολεκτικά “χαβούζα”, γεννήθηκαν μέσα στο χάος, όμως ίσως να είναι μια “ευτυχισμένη” εποχή για αυτά τα παιδιά, γιατί δεν έχουν συγκριτικό παράγοντα, δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του τότε και του τώρα όπως το κάνουμε εμείς και ίσως αυτό να αποτελεί και ένα και ένα παραθυράκι στην ευτυχία γιατί αυτά τα παιδιά, δεν μπορούν να συγκρίνουν στη μιζέρια του σήμερα, με την αίγλη του τότε, γιατί γεννήθηκαν μέσα στη μιζέρια και για αυτά είναι μία φυσική κατάσταση, όπως και εμείς γεννηθήκαμε σε μία υποτιθέμενη “μιζέρια” αλλά ήταν ωραία χρόνια, δεν φοβόμαστε τίποτα, γυρνούσαμε όλη μέρα και δεν μας πείραζε κανείς, σήμερα δεν μπορούμε να βγούμε από την πόρτα μας, όχι μόνο τα παιδάκια αλλά ακόμα και οι μεγάλοι.

Και απορώ αυτό είναι το Κράτος και το Έθνος που ονειρευόμασταν τότε;

Σε αυτή τη χώρα θέλαμε να μεγαλώσουμε;

Λοιπόν αν θυμάσαι κάποια πράγματα και θυμάσαι τις γεύσεις αυτών των καραμελών, τότε έχετε ζήσει απίθανα παιδικά χρόνια!!!

Πηγαίνετε στα ράφια και αγοράστε τις καραμέλες για να σας θυμίσουν πολλά, ίσως πάλι και τίποτα όμως δώστε τις στα παιδιά σας για να έχουν να θυμούνται και κάτι καλό από την εποχή που θα τους μείνει ανεξίτηλη στην καρδιά και στην ψυχή τους.

Καλή συνέχεια…

Κοινοποίησε το