Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη.
Σήμερα, η παιδική μας ηλικία αποχαιρετά έναν από τους πιο εμβληματικούς της ήρωες.
Ο Hulk Hogan, ο άνθρωπος με τη χαρακτηριστική κίτρινη μαντίλα, τα μουστάκια και τη φωνή που τόνιζε τη δύναμη, τη δικαιοσύνη και το «Hulkamania», έφυγε από τη ζωή κι εμείς μένουμε πίσω, πιο φτωχοί, πιο συγκινημένοι αλλά και πιο ευγνώμονες για όσα μας χάρισε!!!
Ο Χόγκαν δεν ήταν απλώς παλαιστής.
Ήταν μια φιγούρα μεγαλύτερη από τη ζωή.
Ήταν αυτός που νικούσε πάντα το «κακό» στο ρινγκ, που σήκωνε αντιπάλους μεγαλύτερους κι από τη ζωή με τη δύναμη της καρδιάς και το πείσμα του Καλού.
Ήταν η ενσάρκωση του αγώνα, της πίστης στον εαυτό μας και της ελπίδας ότι στο τέλος το Φως πάντα θα νικά το Σκοτάδι.
Για όσους μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’80 και του ’90, ο Χόγκαν δεν ήταν απλά μια φιγούρα στην τηλεόραση.
Ήταν πρότυπο, ήταν πατρική φιγούρα, ήταν ο φίλος που μας ενέπνεε να είμαστε δυνατοί, δίκαιοι και περήφανοι.
Με το διάσημο «Whatcha gonna do when Hulkamania runs wild on you?!» μάθαμε τι σημαίνει πάθος και αυθεντικότητα.
Η απώλεια του δεν είναι απλώς το τέλος μιας εποχής – είναι ένα ρήγμα σε μια γλυκιά ανάμνηση που κουβαλούσαμε στην καρδιά μας όλα αυτά τα χρόνια κι όμως, παρ’ όλο που “έφυγε”, ο Χαλκ Χόγκαν δεν θα χαθεί ποτέ.
Γιατί οι ήρωες της καρδιάς δεν πεθαίνουν.
Ζουν μέσα μας, στις παιδικές μας αναμνήσεις, στα δάκρυα και στα χαμόγελα κάθε φορά που θυμόμαστε τις κραυγές των θεατών, τη μουσική εισόδου του κι εκείνη τη στιγμή που σήκωνε ψηλά τη γροθιά με νίκη και ήθος.
Αντίο, Χαλκ.
