Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Όπως όλοι μας, νιώθω αποτροπιασμό και φρίκη για τον αδιανόητο και τον δολοφονικού χαρακτήρα θάνατο που βρήκε ένας συνάνθρωπος μας, στο λιμάνι του Πειραιά.
Δεν το χωράει το μυαλό, ούτε και το ανέχεται η στοιχειώδης ηθική.
Δεν θα αναφερθώ σε όσα η Δικαιοσύνη και το κράτος θα ερευνήσουν, θα εντοπίσουν και θα πράξουν ή στους ενόχους που θα τιμωρηθούν για την υπόθεση.
Όλα αυτά θα γίνουν.
Αλλά, δυστυχώς, δεν αρκούν για το βάρος των στιγμών.
Στέκομαι ιδιαίτερα στο συγκλονιστικό μήνυμα που εκπέμπει αυτή η τραγωδία: Έναν συνδυασμό από ανευθυνότητα και κυνισμό, περιφρόνηση και αδιαφορία, εγκληματική αδιαφορία και απανθρωπιά, που τελικά γίνεται βία κι έτσι ξαφνικά, χάνεται ένα παιδί της διπλανής μας πόρτας…
Όπως όλοι, είμαι νοερά δίπλα στην οικογένεια του θύματος.
Ξέρω, όμως, ότι τίποτα δεν τον φέρνει πίσω για να ακούσει τη συγγνώμη ενός συλλογικού αναστοχασμού.
Η απώλεια του, ωστόσο, παραμένει ένα σήμα κινδύνου, αφύπνισης και ανάταξης, μια επιβεβαίωση ότι σε αυτή τη χώρα όπως έχει καταντήσει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, ζούμε από θαύμα!
Το δολοφονικό αυτό γεγονός της ντροπής δεν εκφράζει τη χώρα που θέλουμε και πιστεύω ότι καμιά Ελληνίδα και κανένας Έλληνας δεν θα ήθελε να το δει ως εικόνα του στον καθρέφτη της πραγματικότητας.
Στη μνήμη του Αντώνη, λοιπόν, η Πολιτεία θα κάνει το καθήκον της.
Αλλά και καθένας ας υπηρετήσει υπεύθυνα τον ρόλο που του αναλογεί.
Αλληλέγγυος με τους γύρω του.Άνθρωποι να είμαστε πάνω από όλα!
Γιατί αν θέλουμε να λέμε πως “Αγαπάμε τη ζωή και τον τόπο, θα πρέπει ταυτόχρονα να σημαίνει ότι αγαπάμε και τους ανθρώπους».
Αιωνία η μνήμη σου Αντώνη, το χαμόγελο σου τώρα θα το χαίρεται ο Θεός.
