Σε μια περίοδο που η ανεργία δεν είναι απλώς ένας αριθμός αλλά μια καθημερινή μάχη επιβίωσης, η στοιχειώδης υποχρέωση της πολιτείας είναι να στέκεται δίπλα στον πολίτη — όχι να του τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια.
Κι όμως, αυτό ακριβώς φαίνεται να συνέβη μέχρι και τις 10 Απριλίου, όταν η ΔΥΠΑ απέτυχε να αποστείλει προειδοποιητικά email υπενθύμισης για την ανανέωση των καρτών ανεργίας.
Το αποτέλεσμα; Πολλοί άνεργοι βρέθηκαν εκτός μητρώων, όχι επειδή βρήκαν δουλειά, αλλά επειδή το κράτος… ξέχασε να τους θυμίσει να κάνουν μια ανανέωση που θα έπρεπε να γίνεται αυτόματα ή να μην γίνεται καθόλου αφού εφ’ όσον δε υπάρχει κάποιος ως εργαζόμενος στο σύστημα του “Εργάνη” είναι αυτόματα άνεργος!
Μια παράλειψη που δεν είναι απλώς τεχνική — είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική.
Η δικαιολογία της «ατομικής ευθύνης» δεν μπορεί να σταθεί όταν μιλάμε για μια υπηρεσία που εδώ και χρόνια έχει καθιερώσει την ηλεκτρονική ειδοποίηση ως βασικό εργαλείο επικοινωνίας.
Όταν εκπαιδεύεις τον πολίτη να βασίζεται σε ειδοποιήσεις και ξαφνικά τις διακόπτεις, δεν πρόκειται για αμέλεια. Πρόκειται για αδιαφορία.
Και η αδιαφορία αυτή έχει συνέπειες: απώλεια επιδομάτων, διακοπή ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, αποκλεισμός από προγράμματα απασχόλησης. Δηλαδή, πραγματικό κόστος για ανθρώπους που ήδη βρίσκονται στο όριο.
Ακόμα πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία έγκαιρη δημόσια ενημέρωση για το πρόβλημα. Καμία ανακοίνωση, καμία εναλλακτική μορφή ειδοποίησης, καμία ανάληψη ευθύνης.
Μόνο σιωπή. Μια σιωπή που μεταφράστηκε σε απώλεια δικαιωμάτων.
Αλήθεια, ποιος θα λογοδοτήσει για αυτή την «αστοχία»; Ποιος θα αποκαταστήσει τους πολίτες που βρέθηκαν εκτός συστήματος από αμέλεια της ίδιας της υπηρεσίας; Και κυρίως, ποιος εγγυάται ότι δεν θα επαναληφθεί;
Η δημόσια διοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους τύχης. Ούτε οι άνεργοι είναι αριθμοί σε μια βάση δεδομένων που μπορούν να διαγραφούν με ένα «κλικ» ή με μια παράλειψη αποστολής email.
Η ΔΥΠΑ οφείλει άμεσα:
Να επαναφέρει όλους όσοι έχασαν την ιδιότητα του ανέργου χωρίς δική τους υπαιτιότητα
Να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξει καμία απώλεια επιδομάτων ή δικαιωμάτων
Να δώσει σαφείς εξηγήσεις για το τι συνέβη
Και κυρίως, να εγγυηθεί ότι τέτοιου είδους «λάθη» δεν θα επαναληφθούν.
Γιατί όταν το κράτος αποτυγχάνει να επικοινωνήσει, δεν πρόκειται για απλό λάθος. Είναι θεσμική αποτυχία — και αυτή πληρώνεται ακριβά, πάντα από τους πιο αδύναμους.
