Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Η Μεγάλη Θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία μια ημέρα βαθιάς πνευματικής χαράς, αλλά και Ιερής κατάνυξης.
Δεν είναι μόνο η ανάμνηση ενός ιστορικού γεγονότος, αλλά η Θεολογική διακήρυξη της νίκης της ζωής επί του θανάτου, μέσα από το πρόσωπο της Παναγίας, που έγινε η «Πλατυτέρα των Ουρανών» και «Η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».
Η Παναγία, μετά την ολοκλήρωση της επίγειας πορείας της, παρέδωσε την Αγία ψυχή της στα χέρια του Υιού και Θεού της, και το πανάχραντο σώμα της μεταφέρθηκε με τιμές από τους Αποστόλους στον τάφο στη Γεθσημανή.
Η Ορθόδοξη Παράδοση, όπως εκφράζεται στα ιερά κείμενα και στους ύμνους της Εκκλησίας, διδάσκει ότι η Θεοτόκος δεν γνώρισε φθορά, αλλά μετέστη «προς την ζωήν», ζωντανή πρεσβεύτρια υπέρ ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους.
Θεολογικά, η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί καρπό της ενανθρώπησης του Χριστού.
Η Παναγία, η πρώτη που δέχθηκε πλήρως το θέλημα του Θεού λέγοντας το «Ιδού η δούλη Κυρίου», γίνεται η πρώτη που απολαμβάνει πλήρως τη δόξα Του.
Ο θάνατος της δεν είναι τέλος, αλλά μετάβαση στην αιώνια ζωή, εικόνα και υπόσχεση για όλους τους πιστούς που θα ακολουθήσουν τον δρόμο της υπακοής και της αγάπης προς τον Θεό.
Η ημέρα αυτή συνδέεται άρρηκτα και με τη ζωή των χριστιανών, καθώς η Παναγία θεωρείται η «Μητέρα του κόσμου» και η ακοίμητη προστάτιδα.
Σε κάθε δυσκολία, οι πιστοί στρέφονται σε Εκείνη με θερμές ικεσίες, βέβαιοι ότι θα εισακουστούν από την εύσπλαχνη Μητέρα.
Οι παρακλήσεις και οι νηστείες που προηγούνται της εορτής, προετοιμάζουν πνευματικά το ποίμνιο, ώστε η πανήγυρη να είναι όχι μόνο λαμπρή εξωτερικά, αλλά και καρδιακά ανακαινιστική.
Ο Δεκαπενταύγουστος στην Ελληνική παράδοση έχει χαρακτηριστεί «Πάσχα του καλοκαιριού».
Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια γεμίζουν από κόσμο, τα χωριά και οι πόλεις ζωντανεύουν με λιτανείες και πανηγύρια, όμως, πίσω από τη χαρά και την κοινωνική διάσταση της εορτής, υπάρχει η ουσία:
Η ελπίδα της Αναστάσεως και η πεποίθηση ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Τιμώντας την Παναγία την ημέρα αυτή, οι πιστοί καλούνται να μιμηθούν την ταπείνωση, την πίστη και την απόλυτη αφοσίωση της στον Θεό.
Έτσι, η εορτή δεν είναι απλώς μια μνήμη, αλλά μια πρόσκληση σε ανανέωση της πνευματικής μας πορείας, με τη βεβαιότητα ότι η Μητέρα του Κυρίου μένει πάντοτε κοντά μας, οδηγός και σκέπη μας μέχρι να φτάσουμε κι εμείς στην αιώνια χαρά της Βασιλείας Του.
Χρόνια πολλά!
