Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Η υπόθεση των Σερρών και το ψέμα του «ενός δράστη».
Η υπόθεση της δολοφονίας του 17χρονου στις Σέρρες παρουσιάστηκε από την πρώτη στιγμή ως «απλή». Ένας δράστης. Ένας ξυλοδαρμός. Ένα τραγικό τέλος.
Όμως η δημοσιογραφική έρευνα δείχνει πως αυτή η εκδοχή είναι τουλάχιστον ελλιπής και ενδεχομένως βολικά ελλιπής.
Γιατί τα στοιχεία δεν κουμπώνουν και τραύματα δεν εξηγούνται!
Οι κακώσεις που φέρεται να έφερε το θύμα δεν παραπέμπουν εύκολα σε έναν και μόνο άνθρωπο. Η ένταση, η έκταση και η κατανομή των τραυμάτων γεννούν ένα αυτονόητο ερώτημα που μέχρι σήμερα αποφεύγεται:
Μπορεί ένας ανήλικος, μόνος του, σε ελάχιστο χρόνο, να προκαλέσει τέτοιο αποτέλεσμα;
Το ερώτημα δεν απαντήθηκε. Απλώς προσπεράστηκε.
Μαρτυρίες που «χάθηκαν».
Σύμφωνα με πληροφορίες της έρευνας, υπήρχαν και άλλοι παρόντες. Όχι ως φαντάσματα, αλλά ως πρόσωπα με φυσική παρουσία στον χώρο και στον χρόνο του εγκλήματος.
Κι όμως:
Δεν αναδείχθηκαν.
Δεν φωτίστηκαν.
Δεν μπήκαν στο κάδρο.
Η σιωπή τους παραμένει ανεξήγητα ανεκτή.
Η αφήγηση που εξυπηρετεί
Η εκδοχή του ενός δράστη:
απλοποιεί τη δικογραφία,
μειώνει τις κοινωνικές εντάσεις,
προστατεύει περισσότερους από όσους δείχνει.
Είναι η αφήγηση που κλείνει γρήγορα έναν φάκελο και ανοίγει λιγότερες πληγές. Αλλά η δικαιοσύνη δεν έχει αποστολή να γιατρεύει κοινωνικές πληγές, έχει αποστολή να βρίσκει την αλήθεια.
Ποιοι δεν θέλουν δεύτερα πρόσωπα να εμπλέκονται στην υπόθεση;
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπήρχε μόνο ένας που χτύπησε. Είναι:
ποιοι ήταν γύρω,
ποιοι ενθάρρυναν,
ποιοι δεν σταμάτησαν,
ποιοι σιωπούν μέχρι σήμερα.
Και τελικά:
Πόσους καλύπτει ο 17χρονος με τη σιωπή του;
Γιατί όταν όλοι μιλούν χαμηλόφωνα και επίσημα ακούγεται μόνο μία φωνή, κάτι δεν πάει καλά.
Η πόλη ξέρει – αλλά δεν μιλά
Στις Σέρρες, η κοινωνία ψιθυρίζει περισσότερα απ’ όσα γράφονται.
Οι νέοι γνωρίζουν ονόματα. Οι συζητήσεις υπάρχουν. Αλλά η δημόσια αφήγηση παραμένει αποστειρωμένη και κάθε μέρα που περνά, η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή.
Όμως η Δημοσιογραφία δεν βολεύεται.
Η δημοσιογραφία δεν έχει δικαίωμα να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη.
Έχει όμως καθήκον να μην καταπίνει έτοιμες εκδοχές.
Όσο υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα, όσο υπάρχουν σκιές γύρω από πρόσωπα που δεν εξετάστηκαν, όσο η έρευνα μοιάζει να σταματά εκεί που αρχίζει να ενοχλεί, η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να θεωρείται λήξασα.
Γιατί ένας 17χρονος δεν μπορεί να γίνει ασπίδα σιωπής για άλλους και η αλήθεια, όσο κι αν καθυστερεί, πάντα επιστρέφει ζητώντας εξηγήσεις.
Πόσοι ήταν πράγματι οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ;
