Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη.
Ήμουνα πιτσιρίκι πέντε χρονών τότε που οι γονείς μου με πήγαιναν στο παλαιό ζωολογικό κήπο Θεσσαλονίκης για να έρθω σε επαφή με τα ζώα, τα οποία μέχρι και σήμερα αγαπώ πολύ, παράλληλα δίπλα από το ζωολογικό κήπο υπήρχανε δύο αναψυκτήρια εάν θυμάμαι καλά, μπορεί και τρία, σίγουρα τα δύο που ξεχώριζαν ήταν του Παυλίδη και του Ξαρχάκου.
Στο αναψυκτηρίου του Παυλίδη υπήρχε μία μικρή ουσιαστικά παιδική χαρά με διάφορα παιχνίδια τα οποία επί πληρωμή μπορούσες να χρησιμοποιήσεις, άλλα δουλεύαμε κέρμα και αλλά όχι, όμως το “Grand σουξέ” της εποχής εκείνης και του αναψυκτηρίου του Παυλίδη, ήταν σίγουρα το μηχάνημα της παραπάνω φωτογραφίας!
Ήταν ένα μηχάνημα που ουσιαστικά στο ηθικό του δίδαγμα σε προετοίμασε για δημόσιο υπάλληλο ή για “καπιταλίστα”, γιατί;
Γιατί αυτό το μηχάνημα βρισκόταν τότε που ήμουνα παιδάκι σε άλλη θέση από αυτή της φωτογραφίας και είχε γύρω-γύρω κάγκελα ενός τετραγωνικού μέτρου και ενώ ως μηχάνημα δεν είχε δική του καρέκλα, μέσα στα κάγκελα υπήρχε μία καρέκλα από αυτές που χρησιμοποιούσε το αναψυκτήριο.
Ξέρεις, εκείνες τις παλιές σιδερένιες καρέκλες που έμοιαζαν με θρόνο αλλά δεν είχαν καν μαξιλάρι και ήταν με πλαστικό κορδόνι σαν ψάθα, πορτοκαλί χρώματος και όποιο παιδάκι είχε το κέρμα και πλήρωνε το μηχάνημα για να αρχίσει να δουλεύει αυτό καθόταν και στην καρέκλα.
Φυσικά αν καθόσουν στην καρέκλα ήταν λίγο δύσκολο να δεις τι γινόταν μέσα στο μηχάνημα…
Εγώ πάλι “αλτρουιστής” όπως πάντα, έβαζα το κέρμα καθόμουν για μερικά δευτερόλεπτα στην καρέκλα και μετά σηκωνόμουν και φωνάζα τα άλλα παιδάκια να κάτσουν για να αισθανθούν καλά και εκείνα, γιατί τα περισσότερα ίσως να μην είχαν γονείς που δεν υπολόγιζαν το κέρμα…
Τότε το μηχάνημα δούλευε από ότι θυμάμαι καλά με 10 δραχμές και μέσα στο μηχάνημα υπήρχαν διάφορα κουκλάκια. μαϊμουδάκια και διάφορα ζωάκια που άλλα χτυπούσαν ντραμς, άλλα πιατίνια, άλλα τύμπανα και άλλα απλά χτυπιώντουσαν από μόνα τους “χορεύοντας¨ και δημιουργούσαν μαζί με τις διαφορές λάμπες που είχε το μηχάνημα ένα καλτ για τη σημερινή μας εποχή θέαμα, αλλά πού για τη δική μου εποχή ήτανε κάτι το πολύ ωραίο!
Έπαιζε και μία χαρούμενη μουσική από πίσω έτσι δημιουργούσε την εικόνα μίας 3D έγχρωμης τηλεόρασης που τότε δεν υπήρχε. ούτε σήμερα υπάρχει θα μου πείτε…
Κι όμως υπάρχει απλά δεν έχει δοθεί ακόμα στην ευρεία κατανάλωση.
Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν της υπόθεσης είναι ότι εάν δεν έχεις το κέρμα στην καρέκλα δεν κάθεσε!
Αν θυμάσαι αυτό το μηχάνημα στείλτε μου ένα email στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση inthessgr@gmail.com με την ένδειξη “ΓΙΑ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΔΕΙΔΑΓΜΑ”, μήπως και τότε εν έτει 1983 έως και 1985 και παίζαμε μαζί…
