Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Το 1999 στα πρώτα μου βήματα στο χώρο του μάνατζμεντ, γνώρισα έναν τύπο ο οποίος ήταν πωλητής λαϊκών αγορών, κάποια στιγμή γνωρίζοντας τα παρέ-δωσε που είχα με τη μουσική βιομηχανία, μου είπε ότι έβγαλε κασέτα από μία εταιρεία που είχε άπαντες τους “θέλω να γίνω καλλιτέχνης” και πραγματικά ο κατάλογος της συγκεκριμένης δισκογραφικής εταιρείας είχε πάνω από 700 τραγουδιστές και παραγωγές, κάτι που όλες μαζί οι δισκογραφικές εταιρείες της Ελλάδας εκείνη την εποχή δεν είχαν!
Επειδή νοιάζομαι για τους ανθρώπους και το μόχθο τους, του εξήγησα ότι τα πράγματα στην Ελληνική σόουμπιζ δεν δουλεύουν τόσο εύκολα, το ότι έχει βγάλει μια κασέτα κάποιος ή ένα τραγούδι δεν πάει να πει τίποτα, εάν δεν μπορεί να το προωθήσει και να το στηρίξει οικονομικά.
Μου ζήτησε τότε να μεσολαβήσω σε μερικούς φίλους μου δημοσιογράφους για να τον παίξουν στις τότε εφημερίδες.
Του εξήγησα και πάλι ότι όλες αυτές οι στήλες που βλέπει με τους καλλιτέχνες σε εφημερίδες είναι πληρωμένες και κάθε δημοσίευση τότε κόστιζε 30.000 με 50.000 δραχμές.
Μόλις άκουσε ότι η δημοσίευση μιας φωτογραφίας με ένα κείμενο το πολύ 40-50 λέξεων κόστιζε 50.000 δραχμές, κοκκίνισε και κόντεψε να λιποθυμήσει!
Όμως δυστυχώς στη Θεσσαλονίκη αυτή ήταν η αλήθεια, στο κάτω – κάτω κάπως έπρεπε να ζήσουν και δημοσιογράφοι…
Γύρισε τότε και μου είπε τη μαγική ατάκα “Να μην πληρώσουμε κατ’ ευθείαν, να τους δώσουμε κάνα λαχανάκι, κάνα πατζαράκι, κάνα μαρουλάκι και μετά άμα γίνω φίρμα και κονομήσουμε να τους δώσουμε και αυτούς μωρέ κάνα πενηντάρικο”…
Τους έκανε και χάρη!!! 😂😂😂
“Αυτά δεν γίνονται!”, του είπα, χαμογέλασα και έφυγα…
Ο άνθρωπος, ήταν ένας από τους εκατοντάδες τσιγκούνηδες της εποχής, ο οποίος φυσικά δεν ήθελε να πληρώσει φράγκο για την προώθηση του δικού του έργου, άσε που τα τραγούδια του ήταν κάτι “κλύσματα” που θα έλεγε και ο φίλος μου ο Τάκης ο δισκάς, τα οποία πραγματικά δεν ακουγόταν!
Σε γενικές γραμμές ήταν αυτό που θα έλεγε κάποιος “Ψώνιο”!!!
Τρία-τέσσερα χρόνια μετά, ήμουνα με τον Σώτη Βολάνη σε ένα νυχτερινό κέντρο κι ενώ καθόμασταν και μιλούσαμε όσο ετοιμαζόταν ο Σώτης για να βγει στο πρόγραμμα του, ήρθε στο καμαρίνι ο συγκεκριμένος τύπος και μόλις με είδε χάρηκε πάρα πολύ, γιατί πίστευε ότι θα τον βοηθήσω να κάνει κάτι, όπως και έγινε.
Φυσικά τον έστειλα στο διπλανό μαγαζί που ήταν ένα πάρα πολύ μικρό, τρίτης μπορεί και τέταρτης κατηγορίας και του είπα ότι εκεί ψάχνουν καθημερινά για τραγουδιστές, γιατί κανένας δε καθόταν επειδή συνήθως δε πλήρωναν, τέλος πάντων μετά από μερικές μέρες έμαθα ότι έπιασε εκεί δουλειά, φυσικά δεν με πήρε καν τηλέφωνο να μου πει “Ευχαριστώ”, αλλά το έχω συνηθίσει το να μη μου λέει “Ευχαριστώ” κάποιος μετά τη βοήθεια που του έχω δώσει, άλλωστε όπως έχω πει και στο σειρά “Φιλός σοφος”…
“Μη περιμένεις να σου πει κανένας ευχαριστώ γιατί αυτή η χώρα έχει γεμίσει με αχάριστα καθίκια!”.
Μετά από λίγες μέρες ξαναβρεθήκαμε τυχαία στο δρόμο και μου λέει… “Ωωωω! καλά που σε βρήκα! Χρειάζομαι τη βοήθειά σου και πάλι”.
Λέω κι εγώ μέσα μου… “Για να μου ξαναπείς ευχαριστώ που δεν μου είπες;”.
Τον ρώτησα λοιπον τι ήθελε αυτή τη φορά και μου είπε “Να τώρα που τραγουδάω στο δίπλα μαγαζί και θα γίνω σιγά-σιγά φίρμα σε παρακαλώ μήπως μπορείς να με βάλεις σε κάποια τηλεόραση να τραγουδήσω;”
Του εξήγησα λοιπόν ότι αν δεν έχεις κάνει μία μεγάλη επιτυχία και ότι αν δεν έχεις “ρεύμα κοινού”, καμία τηλεόραση δεν πρόκειται να ασχοληθεί μαζί σου.
Αλλά ο άνθρωπος δεν καταλάβαινε με τίποτα!
Του είπα τότε να πάει σε κάποιο τοπικό κανάλι μήπως και τον παίξουνε σε κάποια από αυτές τις εκπομπές που πληρώνεις για να τραγουδήσεις!
“Ναι -μου λέει- ξέρεις τι γίνεται; εγώ εκεί πέρα που δουλεύω παίρνω 30.000 δραχμές μεροκάματο (Δηλαδή 8 φορές παραπάνω από ότι έβγαζες στη λαϊκή -Σκέφτηκα- ) και δεν περισσεύουν λεφτά γιατί έχω να αγοράσω κάτι κοτόπουλα για το σπίτι για να κάνω ένα κοτέτσι που θέλω και να ‘χαμε να λέγαμε και σούξου μούξου μανταλάκια και αν γίνεται να τους δώσουμε κανένα πεπονάκι κάνα καρπουζάκι (Γιατί ήτανε και καλοκαίρι ήδη)…
Πραγματικά απόρησα με το ανθρώπινο είδος για άλλη μια φορά!
Γιατί δεν θέλεις άνθρωπε μου, αφού θες να κάνεις κάτι σε ένα συγκεκριμένο χώρο να καταλάβεις πως αυτός ο χώρος λειτουργεί και εργάζεται;
Το ηθικό δίδαγμα;
Ψώνια πολλά που όλοι θέλουν να γίνουν φίρμες σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά οι φίρμες είναι λίγες, γιατί μόνο αυτές μπορούν να στηρίξουν την επιχείρηση που λέγεται “Ο εαυτός μου”, η τσιγκουνιά είναι το μυστικό της απόλυτης αποτυχίας και στασιμότητας.-
Υ.Γ.: Τελικά ο τύπος μετά από εκείνη τη μία και μοναδική φορά που τραγούδησε, δεν ξαναπήγε ποτέ σε κανένα μαγαζί για εργασία ως τραγουδιστής, τον ξαναείδα πολλά χρόνια αργότερα και πάλι να πουλάει καρότα και αγγούρια!!!
