Του Μάρκου Μπόλαρη.
Είναι μια πορεία αναζήτησης αιώνων,
πορεία στις ακρώρειες των χρόνων,
μια απόπειρα ανάβασης σε κορφές ,
το φώς , έγνοια για φώς,
αναζήτηση εναγώνια,
ήλιε ανάτειλε, ήλιε λάμψε, ο Ριζίτης επικαλείται,
ήλιε λάμψε, μην χαθούμε στο σκότος,
ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο στο φώς,
όχι τυχαία δεν τις διάλεξαν
οι Έλληνες τις λέξεις ,
πρός όψιν, είπαν σημαίνοντας
ότι τότε μόνον γίνομαι πρόσωπον
όταν τις με θεάται,
κι η θέαση προϋποθέτει φώς,
εναγώνια η προσπάθεια που περιγράφει
ο Πλάτωνας, του ανθρώπου να βγεί
από το σκότος του σπηλαίου στο φώς,
το χάραμα επήρα του ήλιου τον δρόμο,
την έγνοια του εμμέτρως περιγράφει
ο Ζακύνθιος Σολωμός,
του Λαού αυτού η ιστορική Οδύσσεια
κι η πολιτισμική περιπέτεια,
με Κύκλωπες και με Λαιστρυγόνες,
σήμερα όπως και τότες,
η Σκύλα κι η Χάρυβδη, ρούφουλας αχόρταγος
κι οι Σειρήνες,
στις ανταριασμένες θάλασσες των αιώνων,
μικρός Λαός κι αντιμάχεται,
άλλοτε σμιλεύοντας μάρμαρο ,
στο φώς να λάμπει,
άλλοτε πλάθοντας κεραμεικά,
στη φωτιά ψημένα,
άλλοτε παιανίζοντας με φόρμιγγες ,
μετά συνθέτοντας
με χρωματιστές ψηφίδες αριστουργήματα,
ύστερα πάλιν
με νωπογραφίες στους τοίχους ιστορώντας
τον Ήλιο της Δικαιοσύνης,
με σμάλτο κατόπιν τεχνουργήματα τελειότητας
θα πλάθει ,
όσο που να καταπιαστεί με τα σκαρπέλα
ξύλινα τέμπλα και άμβωνες στις εκκλησιές
τον καιρό της αιχμαλωσίας να κοσμήσει ,
μιά περιπέτεια με αίτημα
το Κάλλος,
μιά Οδύσσεια στον μέλανα πόντο της ιστορίας
με ζητούμενο
το Φώς ,
ήλιε λάμψε και δός μου για να λιώσουνε
τα χιόνια απ’ τα φτερά μου,
κι ένα θεό αρματηλάτη ονομάτισαν
για το φώς,
ώσπου ο Παύλος ήλθε κομίζων, ουχί γλαύκαν,
αλλά φώς Αγνώστου Θεού
ες Αθήνας,
το νήμα τούτο της Αριάδνης ξετυλίγοντας
οριστικά, όχι ,
δεν θα χαθούμε στο σκότος
του Λαβύριθνθου,
βορά του Μινώταυρου του σκότους
δεν θα γενούμε,
Φώς αληθινόν ίδωμεν, Θαβώρειο,
τότες και στους αιώνες,
ανέσπερον Φώς, στις ακρώρειες της ψυχής,
ο Γρηγόριος Θεσσαλονίκης ο Παλαμάς,
εμπειρικώς συμπυκνώνει,
και τούτο το φώς, άκτιστες ενέργειες Θεϊκές,
της θείας συγκατάβασης δωρεά,
ωραίζει τον κόσμον, φωτίζει την πλάση,
τούτο το Φώς , οι πατέρες μας ,
με χρωστήρα αποτυπώνουν στην Εικόνα,
στην Αγιά Σοφιά στη Κωνσταντινούπολη
και στη Μονή της Χώρας,
στους Αγίους Αποστόλους και τον Άη Νικόλα
τον Ορφανό στη Σαλονίκη,
στο Πρωτάτο στ’ Αγιονόρος , στα Μετέωρα
και στο Σινά,
στην Περίβλεπτο στον Μυστρά και στον Άγιο Μάρκο στη Βενετιά,
το Φώς της Μεταμόρφωσης, ήγουν της Θεοφανείας,
πρόσκλησης και πρόκλησης Ηλίου του νοητού ,
της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ,
συμπλέκουν στίχους
ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός κι ο Οδυσσέας του Αιγαίου,
μιά πορεία φωτοειδής,
κι ένας Λαός μικρός και μέγας,
στο σακκούλι του , στην πορεία του ,
μερίδες από Φώς,
φυλάγει,
Νεκταρίου Πενταπόλεως, του από Σηλυβρίας
μνημονεύω, έτι και έτι,
Νικολάου του Πλανά, που είχε ως ιεροψάλτη στον Άγιο Ελισσαίο τον μέγιστο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,
Γεωργίου ασόν Κάρς του Πόντου, στη Δράμα,
Ανθίμου από την μυροβόλο Χίο,
Αρσενίου από την Καππαδοκία ,
Ιακώβου από το Λιβίσι της Λυκίας στην Εύβοια,
Γερασίμου από την Βόρειο Ήπειρο, υμνογράφου,
Σοφίας ασήν Τραπεζούντα σήν Κλεισούρα,
Ευμενίου από τα Αστερούσια της Κρήτης,
Νικηφόρου από την Κίσσαμο της Κρήτης,
Παισίου από τα Φάρασα στ’ Αγιονόρος,
Ιερωνύμου από τα Αλάτσατα στο Αγιονόρος,
Αμφιλοχίου από την ιερά νήσο της Πάτμου,
Καλλινίκου του Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας,
Πορφυρίου από την Εύβοια, στην Ομόνοια Αθηνών και στα Καυσοκαλύβια,
σύναξη της Ρωμιοσύνης,
φωτοειδής Σύναξις,
είναι πολλοί , πάρα πολλοί , ενδεικτική η μνεία,
Σύναξις Θαβώρεια ,
Λάμψον και ημίν το Φώς Σου το αοίδιον,
Μικρός Λαός και πολεμά ,
τούτη η Σύναξις του Φωτός
πρόσκληση είναι
γιά την πανήγυρη, απ’ αιώνων ο χορός,
χορέψετε , χορέψετε , παπούτσια μην λυπάστε,
εισί δε καί τινες
οι εν σκότει και σκιά θανάτου , woke και λοιποί,
εισέτι καθήμενοι,
προς τους οποίους
ανοιξιάτικη μιά προτροπή :
Δεύτε λάβετε Φώς !
ΥΓ
Η Πορταίτισσα , η Κυρά του Αγίου Όρους ,
στην Μονή των Ιβήρων , Φωτός κατοικητήριον !
Ακοίμητο το καντήλι της ανάβει χίλιους τόσους χρόνους !
