Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Κάτι δεν πάει καλά στην Ευρωπαϊκή Πολιτική για την κτηνοτροφία κι όσο επιμένουμε να το αγνοούμε, τόσο το πρόβλημα γιγαντώνεται.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη, κάθε φορά που εντοπίζεται μια ζωονόσος, η «λύση» που επιβάλλεται από τα κράτη δεν είναι η θεραπεία, ο εμβολιασμός ή η αυστηρή παρακολούθηση, αλλά η μαζική θανάτωση ζώων.
Ολόκληρα κοπάδια εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες, με διοικητικές αποφάσεις και χωρίς ουσιαστικό δημόσιο διάλογο.
Το αποτέλεσμα; Κατεστραμμένοι κτηνοτρόφοι, ελλείψεις στην παραγωγή και μια αγροτική Ευρώπη που αργοπεθαίνει.
Το ερώτημα είναι απλό: γιατί;
Ζούμε σε μια ήπειρο που υπερηφανεύεται για την επιστημονική της πρόοδο. Διαθέτουμε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, φαρμακευτικές εταιρείες και εξειδικευμένους κτηνιάτρους κι όμως, αντί να επενδύουμε στην πρόληψη και στη θεραπεία, επιλέγουμε την πιο ακραία και καταστροφική λύση: τη θανάτωση.
Αυτό δεν είναι απλώς μια υγειονομική πρακτική. Είναι πολιτική επιλογή.
Κάθε τέτοια απόφαση πλήττει κυρίως τους μικρούς και μεσαίους κτηνοτρόφους, που δεν έχουν τα αποθέματα να ξαναστήσουν την παραγωγή τους.
Οι αποζημιώσεις, όταν δίνονται, είναι συχνά ανεπαρκείς και καθυστερημένες. Έτσι, πολλοί εγκαταλείπουν οριστικά το επάγγελμα. Και όταν οι μικροί φεύγουν, μένουν οι μεγάλοι. Η παραγωγή συγκεντρώνεται, η εξάρτηση αυξάνεται και η τοπική αυτάρκεια εξαφανίζεται.
Τυχαίο; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς!
Την ίδια στιγμή, η παραδοσιακή κτηνοτροφία παρουσιάζεται όλο και πιο συχνά ως πρόβλημα: επιβαρύνει το περιβάλλον, συμβάλλει στην κλιματική αλλαγή, θεωρείται «ξεπερασμένη».
Στο παρασκήνιο, προωθούνται εναλλακτικές μορφές πρωτεΐνης, βιομηχανικά και εργαστηριακά τρόφιμα, πλήρως ελεγχόμενα από πολυεθνικούς ομίλους.
Δεν λέει κανείς ότι δεν υπάρχουν ζωονόσοι ή κίνδυνοι. Υπάρχουν. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη διαχείριση ενός κινδύνου και στη συστηματική εξόντωση ενός ολόκληρου παραγωγικού τομέα.
Αν πραγματικά στόχος ήταν η υγεία και η βιωσιμότητα, η Ευρώπη θα επένδυε:
στην πρόληψη,
στους εμβολιασμούς,
στην ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών,
στη στήριξη των κτηνοτρόφων.
Αντί γι’ αυτό, επενδύει στην καταστροφή.
Η κτηνοτροφία δεν είναι μόνο οικονομία. Είναι διατροφική ασφάλεια, είναι ύπαιθρος, είναι κοινωνικός ιστός.
Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να θρέψει τον εαυτό της είναι μια Ευρώπη εξαρτημένη και ευάλωτη.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να δεχόμαστε αυτές τις αποφάσεις ως «μονόδρομο».
Να απαιτήσουμε εξηγήσεις. Να ζητήσουμε εναλλακτικές. Γιατί όταν η πολιτική σκοτώνει τα ζώα αντί να τα θεραπεύει, στο τέλος σκοτώνει και την ίδια την κοινωνία που υποτίθεται ότι προστατεύει.
