Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη
Θυμάμαι τα σχολικά χρόνια όταν πήγαινα ακόμα στο 1ο Δημοτικό σχολείο Νεάπολης που συστεγαζόταν τότε με το 12ο και λειτουργούσε σε δύο βάρδιες πρωί και απόγευμα, κάθε χρόνο την παραμονή των Αγίων Τριών Ιεραρχών η προσωρινή δασκάλα που μας είχε αναλάβει μας μάθαινε ένα χαρούμενο και γεμάτο αισιοδοξία τραγουδάκι και γράφω “προσωρινή”, γιατί στο “συγκροτημένο” Κράτος της Ελλάδος της δεκαετίας του ’90, οι δάσκαλοι στα σχολεία πήγαιναν κι ερχόντουσαν…
Άλλοι έκαναν το “αγροτικό” τους, άλλοι έκαναν την εκπαίδευσή τους, κάποιες δασκάλες έμεναν έγκυες και σε γενικές γραμμές σε μία χρονιά μια σχολική τάξη θα μπορούσε να έχει αλλάξει ακόμα και τρεις δασκάλους όπως η δική μας, που ξεκινήσαμε τη χρονιά με άλλο δάσκαλο, συνεχίζαμε με την κυρία Ουρανία και μετά ήρθε άλλος δάσκαλος…
Φυσικά όλο αυτό ήταν εις βάρος των παιδιών αλλά τι σημασία έχει θα μου πεις; Όποιος ήθελε να μάθει έμαθε…
Άλλωστε κι αν μάθεις τι θα τις κάνεις τις γνώσεις σου σε μία χώρα που μετά το σχολείο δεν σε υποστηρίζει και θα πρέπει να γίνεις “κομματόσκυλο” για να επιβιώσεις και να αναρριχηθείς στα στρώματα της επίγειας κοινωνίας;
Τέλος πάντων, η κυρία Ουρανία μία εξαιρετική δασκάλα που τότε ως παιδί δεν το καταλαβα, ήταν από τους δασκάλους που είχα, θα μπορούσα να πω η πιο σωστή, σωστή με την έννοια του ότι προσπαθούσε να περάσει στα παιδιά το νόημα του Πατριωτισμού και το νόημα της Ορθοδοξίας, κάτι που οι άλλοι δάσκαλοι δεν έκαναν και τόσο ένθερμα.
Δασκάλα λοιπόν της δεκαετίας του ’90, “παλιού τύπου”, γύρω στα 50 και κάτι, μεγαλωμένη με Αρχές η κυρία Ουρανία, μας πήγαινε και στην Εκκλησία θυμάμαι πολλές φορές, γιατί τότε ακόμα τα παιδάκια με τον δάσκαλο ή τη δασκάλα πήγαιναν στην εκκλησία, σήμερα φυσικά η εκκλησία είναι κάτι απαγορευμένο, καθώε και να γιορτάζουμε εορτές όπως των Αγίων Τριών Ιεραρχών.
Διότι η “ανεξιθρησκεία” μας οδήγησε στα μονοπάτια του να φοβόμαστε να πούμε ότι είμαστε στην Ελλάδα, Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Γιατί αν το πούμε μπορει να θίξουμε με τον γείτονά μας ή μάλλον τους γείτονές μας γιατί η πλειοψηφία είναι οι άλλοι και η μειοψηφία είμαστε πλέον εμείς…
Σε γενικές γραμμές λοιπόν κάθε παραμονή των Αγίων Τριών Ιεραρχών, η κυρία Ουρανία μας μάθαινε το τραγουδάκι που έλεγε των “Τριών Ιεραρχών τη γιορτή…” ή αλλιώς των “Ύμνο Των Τριών Ιεραρχών”, φυσικά όταν η γυναίκα γυρνούσε την πλάτη της στη ταξη μέσα επικρατούσε “πανζουρλισμός”.
Η πορεία απέδειξε ότι αυτοί που δεν σεβόντουσαν την κυρία Ουρανία έπειτα δε σεβάστηκαν και τον εαυτό τους, αλλά τι να πεις;
Το τραγουδάκι λοιπόν του Κώστα Παπαδημητρίου έχει ως εξής:
Των Τριών Ιεραρχών τη γιορτή
ας γιορτάσουμε, αδέλφια και πάλι,
στην Εκκλησία μας είναι αυτή
των γραμμάτων ημέρα μεγάλη.
Οι τρεις άγιοι εδώ κάπου γυρνούν,
τα παιδιά με στοργή συντροφεύουν,
σ’ όλα φως να χαρίσουν ποθούν,
σ’ όλα φως να χαρίσουν γυρεύουν.
Των Τριών Ιεραρχών τη γιορτή
ας γιορτάσουμε, αδέλφια και πάλι,
είν’ ημέρα ουράνια αυτή,
είν’ ημέρα για μας η μεγάλη.
Και τα μάτια ας στραφούνε ψηλά
στους δασκάλους της θείας σοφίας
και ας ψαλλεί από χείλη πολλά
παναρμόνιος ύμνος λατρείας.
Κι ας ζητήσουμε τώρα κι εμείς
απ’ τα δώματα πάνω τα θεία
να σκορπίσουν στη γη και οι τρεις
μια αχτίδα απ’ την άγια σοφία.
Της σοφίας αυτής τ’ άγιο φως
θα ’ναι ακοίμητο μες στην ψυχή μας,
θα ’ναι πάντα για μας θησαυρός
και καλός οδηγός στη ζωή μας.
Καλό θα είναι αυτό το τραγούδι να το μάθετε στα παιδιά σας, όπως και το νόημα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού που προσπαθούσε και η κυρία Ουρανία να μεταλαμπαδεύσει σε εμάς, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ένα Γένος που σβήνει ζωντανό…
