Αν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία επιθυμούν να διδάξουν στους πολίτες την έννοια της υπομονής, της γραφειοκρατικής ταλαιπωρίας και της πλήρους αδυναμίας επικοινωνίας με το Δημόσιο, τότε η μονάδα διανομής Δυτικής – Κεντρικής Θεσσαλονίκης αποτελεί πρότυπο προς μίμηση.
Αν όμως στόχος είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, τότε μιλάμε για μια παταγώδη αποτυχία.
Η εικόνα είναι απολύτως ξεκάθαρη και επαναλαμβανόμενη: κανένα τηλέφωνο δεν απαντά.
Ούτε το πρωί, ούτε το μεσημέρι.
Εδώ και ημέρες – για την ακρίβεια εδώ και εβδομάδες – η κεντρική μονάδα διανομής Δυτικής Θεσσαλονίκης παραμένει τηλεφωνικά «νεκρή».
Πάνω από 20 κλήσεις από το δημοσιογραφικό μέσο, αναπάντητες, δεκάδες από πολίτες με μηδενικό αποτέλεσμα.
Την ίδια ώρα, πολίτες περιμένουν πάνω από δέκα ημέρες να παραλάβουν την αλληλογραφία τους.
Όχι απλά γράμματα, αλλά συστημένες επιστολές, επίσημα έγγραφα, κάρτες, αποφάσεις και ειδοποιήσεις που αφορούν δικαιώματα, υποχρεώσεις και την ίδια τους τη ζωή.
Σύμφωνα με καταγγελίες, συστημένα παραμένουν «στα χέρια ταχυδρόμων», χωρίς ειδοποίηση, χωρίς παράδοση, χωρίς καμία ενημέρωση για το πότε – και αν – θα φτάσουν ποτέ στον παραλήπτη.
Το πιο εξοργιστικό παράδειγμα αφορά άτομο ΑμεΑ, το οποίο αναμένει την κάρτα αναπηρίας από το Υπουργείο Πρόνοιας.
Η κάρτα έχει φτάσει στη Θεσσαλονίκη από τις 20 του μήνα. Το σύστημα track & trace εμφανίζει ξεκάθαρα ότι το αντικείμενο βρίσκεται «στα χέρια του ταχυδρόμου». Από εκεί και πέρα, σιωπή.
Καμία ειδοποίηση.
Καμία παράδοση.
Καμία απάντηση.
Ο άνθρωπος αυτός δεν περιμένει ένα απλό γράμμα. Περιμένει ένα έγγραφο που του επιτρέπει πρόσβαση σε παροχές, μετακινήσεις, διευκολύνσεις, αξιοπρέπεια.
Και όμως, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν παραλογισμό: όταν καλεί τα τοπικά ταχυδρομεία, η απάντηση είναι «καλέστε τη μονάδα διανομής». Όταν καλεί τη μονάδα διανομής, δεν απαντά κανείς. Ένας φαύλος κύκλος που θυμίζει Οδύσσεια – χωρίς Ιθάκη.
Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Ποιος ελέγχει τη λειτουργία της συγκεκριμένης μονάδας;
Πώς είναι δυνατόν μια κεντρική μονάδα διανομής σε μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη να μην απαντά σε κανένα τηλέφωνο;
Γιατί συστημένα έγγραφα λιμνάζουν επί ημέρες;
Και κυρίως: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Τα ΕΛΤΑ δεν είναι μια ιδιωτική εταιρεία που «αν θέλεις πας αλλού». Είναι οργανισμός κοινής ωφέλειας. Διαχειρίζονται επίσημη αλληλογραφία του κράτους, υπουργείων, δικαστηρίων, ασφαλιστικών φορέων. Όταν δεν λειτουργούν, παραλύει η καθημερινότητα των πολιτών.
Η σιωπή, όμως, δεν είναι απλά δυσλειτουργία. Είναι αδιαφορία. Και η αδιαφορία, ειδικά όταν αφορά ευάλωτες ομάδες, μετατρέπεται σε κοινωνική αναλγησία.
Σε αυτή την πόλη, σήμερα, είναι πράγματι πιο εύκολο να κερδίσεις το λαχείο παρά να βρεις υπάλληλο των ΕΛΤΑ στο τηλέφωνο.
