Του Πέτρου Απαλάκη
Ένας τομέας ή τμήμα αν θέλετε διοικήσεως της χώρας μας είναι η λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν και κατά την προσωπική μου άποψη ούτε τοπική είναι ούτε αυτοδιοίκηση.
Διότι δε χρειάζεται να είσαι φωστήρας ή μέσα στα πράγματα για να γνωρίζεις ότι οι σοβαρότερες αποφάσεις για τα θέματα που αφορούν έναν δήμο, λαμβάνονται από τα μεγάλα «κεφάλια» των Αθηνών, εκεί όπου εδράζει άλλωστε η κεντρική κυβέρνηση. Ακόμα κι’ αν αυτός ο δήμος είναι κάποιας μεγαλουπόλεως όπως φερ’ ειπείν η Θεσσαλονίκη.
Ένα δυνατό παράδειγμα, για να σας δώσω να καταλάβετε τα όσα υποστηρίζω παραπάνω, είναι η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης. Εδώ και χρόνια έχει τεθεί θέμα μετεγκατάστασης της σε χώρο έξω από το πολεοδομικό συγκρότημα της πόλεως. Με σκοπό βέβαια να αποσυμφορηθεί το κέντρο όταν γίνονται κλαδικές εκθέσεις και να λειτουργήσει όλος ο χώρος που καλύπτει ως μητροπολιτικό πάρκο. Απ’ όσο γνωρίζω δεν υπάρχουν βασικές αντιθέσεις ανάμεσα στους αρμόδιους φορείς. Προσέξτε όμως κάτι. Όταν ομιλώ για φορείς εννοώ τους τοπικούς. Αυτούς που γνωρίζουν τις ανάγκες της πόλης, τις δυνατότητές της, την ιστορία της και βεβαίως τα «θέλω» των πολιτών της. Φαντάζομαι δηλαδή πως έχουν λόγο τα τοπικά επιμελητήρια, που είναι λογικό να τους αφορά το θέμα, η τοπική αστυνομία, ο τοπικός δήμος και εν ολίγοις οι άνθρωποι, που (ατυχώς απ’ ότι φαίνεται) κατοικούν σε αυτόν τον τόπο.
Εξ’ όσων γνωρίζω, δεν πρόκειται να γίνει μετεγκατάσταση, διότι όπως αποφάνθηκε η διοίκηση της ΔΕΘ (την οποία διορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση) είναι ασύμφορος. Και θα προτιμηθεί ως λύση η ανάπλαση του υπάρχοντος χώρου, ο οποίος – σύμφωνα με το σχέδιο – θα «διανθιστεί» με ολίγον παραπάνω πράσινο. Σχέδιο στο οποίο συμφωνεί και η κυβέρνηση. Αυτό δα έλειπε να μην συμφωνεί σε κάτι που αποφάσισε η διοίκηση η οποία η ίδια διόρισε. Αλλοίμονο! Θα μου πείτε βέβαια, για στάσου. Εδώ έχουν ένα δίκιο οι άνθρωποι. Αυτοί θα το χρηματοδοτήσουν, αυτοί και θα αποφασίσουν. Εσένα (και των άλλων συμπολιτών σου) δεν σου πέφτει λόγος.
Εδώ θα μου επιτρέψετε να πω πως εγείρεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα. Τι πάει να πει «αυτοί θα το χρηματοδοτήσουν»; Από την τσέπη τους θα βγάλουν οι κυβερνώντες (και οι διοικήσεις που διορίζουν) τα χρήματα για να γίνει το έργο αυτό; Ή μήπως θα πάρουν προσωπικό δάνειο στο όνομά τους για να εξοφλήσουν τους κατασκευαστές; Με λεφτά των φορολογουμένων θα γινόταν, όπως και όλα τα έργα – μικρά και μεγάλα – που έχουν γίνει στην πολύπαθη αυτή χώρα. Μου θυμίζει την περιβόητη ιστορία με τον υπουργό που θύμωσε διότι δεν τον κάλεσε (λέει) η (άλλης παρατάξεως) κυβέρνηση στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου που, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτός ο ίδιος (όπως διέρρεε) κατασκεύασε! Τι λες βρε θηρίο! Μην μας πεις ότι πήρες και προσωπικό δάνειο από την τότε Αγροτική Τράπεζα για να το ολοκληρώσεις και οι άλλοι οι… αχάριστοι ούτε το όνομά σου δεν έδωσαν στη γέφυρα!
Ξέφυγα όμως από το θέμα μου. Για την τοπική αυτοδιοίκηση ήθελα να γράψω και από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκα ανάμεσα σε Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο. Αν το καλοσκεφτεί όμως κανείς και η υπόθεση, τού κατά τα άλλα θαυμάσιου και πολυδιαφημισμένου από τους ξένους έργου της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου, είναι τοπικού χαρακτήρα. Υπό την ευρεία έννοια. Κυρίως όμως από οικονομικής απόψεως. Κι’ αυτό διότι δεν πλήρωσαν μόνο οι ντόπιοι για να κατασκευαστεί. Μερτικό (που λένε) στο έργο έχει και ο φορολογούμενος που μένει στην Ορεστιάδα αλλά και αυτός που μένει στην Ιεράπετρα τση Κρήτης. Δύο «άνθρωποι» που μπορεί μέχρι το τέλος της ζωής τους να μην περάσουν ποτέ από αυτήν την γέφυρα. Αλλά κι’ αν κάποτε χρειαστεί να περάσουν για να πάνε σε κάποιο γάμο, τότε θα πληρώσουν τη νύφη δυο φορές. Διότι υπάρχουν και τα διόδια.
