Η απόφαση του Δήμου Νεάπολης-Συκεών να πραγματοποιήσει κανονικά τη συναυλία της «Βαλκανικής Πλατείας» την ώρα που η χώρα θρηνούσε τον άδικο χαμό δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία δεν ζητά πολλά από τους θεσμούς της. Ζητά μόνο να αντιληφθούν τη στιγμή.
Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ακόμη μεγάλη τραγωδία. Δύο πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας έχασαν τη ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους, τις Ένοπλες Δυνάμεις και ολόκληρη τη χώρα.
Σε μια τέτοια ημέρα, η χώρα χαμήλωσε τους τόνους.
Συναυλίες και εκδηλώσεις σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας αναβλήθηκαν ή ακυρώθηκαν, καθώς οι διοργανωτές έκριναν ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για γιορτές και διασκέδαση.
Υπήρξε, όμως, και μια διαφορετική επιλογή.
Στον Δήμο Νεάπολης-Συκεών, η προγραμματισμένη συναυλία στο πλαίσιο της «Βαλκανικής Πλατείας», με τη συμμετοχή των Αλβανών καλλιτεχνών Ylli Baka και των γιων του Marko και Toni, πραγματοποιήθηκε κανονικά.
Και εδώ χρειάζεται να είμαστε απολύτως ξεκάθαροι.
Η κριτική δεν αφορά τους καλλιτέχνες.
Δεν αφορά την καταγωγή τους, δεν αφορά την τέχνη τους και δεν αφορά την παρουσία τους στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Οι άνθρωποι που κλήθηκαν να εμφανιστούν σε μια δημοτική εκδήλωση δεν είναι εκείνοι που αποφασίζουν αν μια εκδήλωση θα αναβληθεί, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ξένους καλλιτέχνες που εικάζουμε πως καμία ιδέα δεν έχουν για το τι γίνεται στην Ελληνική πραγματικότητα.
Η ευθύνη για αυτή την απόφαση ανήκει στον διοργανωτή.
Στον Δήμο.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί, ενώ σε ολόκληρη τη χώρα λαμβάνονταν αποφάσεις αναβολής και ακύρωσης εκδηλώσεων ως ένδειξη σεβασμού προς τους δύο νεκρούς πιλότους, ο Δήμος Νεάπολης-Συκεών δεν επέλεξε να μεταφέρει τη συναυλία σε άλλη ημερομηνία;
Δεν ζητούσε κανείς να ματαιωθεί η «Βαλκανική Πλατεία».
Δεν ζητούσε κανείς να ακυρωθεί η εμφάνιση των καλλιτεχνών.
Μια ημερομηνία μπορούσε απλώς να αλλάξει.
Η συναυλία μπορούσε να γίνει την επόμενη ημέρα ή σε οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία επέτρεπε ο προγραμματισμός της διοργάνωσης.
Γιατί, τελικά, αυτό είναι το ζήτημα.
Δεν μιλάμε για το αν μια συναυλία ήταν νόμιμη. Δεν μιλάμε για το αν υπήρχε οικονομική ή συμβατική υποχρέωση. Μιλάμε για το αν υπήρχε η δυνατότητα μιας πολιτικής και ανθρώπινης επιλογής.
Και η επιλογή του Δήμου ήταν να συνεχιστεί κανονικά η γιορτή.
Την ίδια ώρα που οικογένειες θρηνούσαν.
Την ίδια ώρα που συνάδελφοι των δύο πιλότων φορούσαν μαύρα.
Την ίδια ώρα που η Ελλάδα πληροφορούνταν τον θάνατό τους.
Ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε με τον δήμαρχο Νεάπολης-Συκεών, κ. Σίμο Δανηιλίδη για να τον ρωτήσουμε για το θέμα.
Σύμφωνα με όσα μας ανέφερε ο ίδιος κατά την τηλεφωνική μας επικοινωνία, βρισκόταν στο γραφείο του και παρακολουθούσε από την τηλεόραση τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού.
Όταν, όμως, του θέσαμε το ερώτημα για την απόφαση να πραγματοποιηθεί κανονικά η συναυλία ενώ η χώρα βρισκόταν σε πένθος, η τηλεφωνική επικοινωνία διακόπηκε από την πλευρά του.
Χωρίς απάντηση στο ερώτημα.
Και αυτό είναι ίσως το πιο απογοητευτικό κομμάτι της υπόθεσης.
Ένας αιρετός μπορεί να πάρει μια απόφαση με την οποία διαφωνούμε. Μπορεί να θεωρεί ότι η εκδήλωση έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Μπορεί να έχει επιχειρήματα και λόγους που εμείς δεν γνωρίζουμε.
Αυτό που οφείλει, όμως, είναι να τους εξηγήσει στους πολίτες.
Γιατί η δημοκρατία δεν απαιτεί από τους αιρετούς να συμφωνούν με τους δημοσιογράφους, ούτε τους δημοσιογράφους να είναι παρατρεχάμενοι τους και να συμφωνούν πάντοτε με τους τοπικούς “άρχοντες” και μάλιστα πολλές φορές σε σημείο παρεξήγησης.
Απαιτεί από τους αιρετούς να λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους.
Και σε μια ημέρα πένθους, η απόφαση να πραγματοποιηθεί μια γιορταστική εκδήλωση δεν είναι μια λεπτομέρεια.
Είναι ένας συμβολισμός.
Κάποιοι θα πουν ότι «η ζωή πρέπει να συνεχίζεται».
Φυσικά και πρέπει να συνεχίζεται.
Όμως υπάρχουν στιγμές που η ζωή συνεχίζεται διαφορετικά. Με σεβασμό. Με περισυλλογή. Με σιωπή.
Μια συναυλία μπορεί να περιμένει.
Μια εκδήλωση μπορεί να μεταφερθεί.
Η μουσική μπορεί να ακουστεί μια άλλη ημέρα.
Οι δύο άνθρωποι που χάθηκαν, όμως, δεν μπορούν να επιστρέψουν.
Και αυτός είναι ο λόγος που η επιλογή του Δήμου Νεάπολης-Συκεών αξίζει να κριθεί όχι με βάση το αν ήταν τυπικά επιτρεπτή, αλλά με βάση το αν ήταν θεσμικά και ανθρώπινα πρέπουσα.
Σε μια χώρα που πενθεί, οι θεσμοί δεν χρειάζεται πάντοτε να κάνουν περισσότερα.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να ξέρουν πότε πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω.
Και να αφήσουν τη μουσική να περιμένει.
